Dit is niet normaal!

Je hebt de nieuwe baan omdat je er geschikt voor bent. Je hebt de potentie, de capaciteiten en de ervaring.

Maar. Je vindt er geen klap aan. 

Om samen te werken met die rakkers die de regels lijken te bepalen.

Om verbouwereerd op je bureaustoel neer te ploffen omdat jouw naam niet is genoemd in een ingediende brief en híj aan de haal gaat met jouw idee.

Dat hij niet thuis geeft als je hem er mee confronteert.

Waar komt dat door?

Je bent een goeierd. Een goeierd die er vanuit gaat dat er wordt samengewerkt. Dat het een geven en nemen is. En niet een eenzijdig gewin. Dat is normaal voor je.

In een nieuwe baan moeten we onze weg nog vinden. De cultuur leren kennen, de ongeschreven wetten aanvoelen. En we willen vooral merken dat we erbij gaan horen. We willen samenwerken, ons wat aanpassen om dan invloed uit te oefenen, toch?

Maar jij hebt intussen al van alles geprobeerd, en je hoort er nog steeds niet bij.

Heb je iets over het hoofd gezien? Is het eerder aan de orde geweest? Had je dit in de gaten moeten hebben?

Je benadert die collega en geeft aan wat je opvalt, wat je vervelend vindt en je luistert. Hij zal het niet meer doen – sorry.

En het gebeurt nóg eens – hij komt met een voorstel – en jij voelt je weer in de hoek zitten.

Blijft dit zo? Zulke verrassingen benemen je de adem.

De lust vergaat je zo. Je ligt er wakker van.

Wat ík zie dat werkt, is uitzoomen. Dan zijn we betere luisteraars en waarnemers. Dan zien we dat we niet kúnnen weten wat voor anderen wel of niet logisch is om te doen. Dus dat we ook niet moeten proberen dat in te vullen. In een nieuwe rol op je werk – maar ook in langlopende samenwerking en huwelijken – heb je dan ineens veel minder last van rakkers die de regels lijken te bepalen.

Wil jij ook minder last hebben van collega’s en anderen die zo anders denken en doen dan jij zo graag zou zien?