Bijwerkingen

In mijn appje aan haar voeg ik aarzelend een s toe aan ‘niesen’: niessen.

(“Waarom schrijf je dat eigenlijk met dubbel s??”), voeg ik tussen haakjes toe in dat appje.

Gisteren ben ik niet gevaccineerd, schreef ik haar al eerder vandaag.

Ze leeft mee en ze vraagt of ik me niet naar binnen had kunnen smokkelen…?!

Vandaar dat ik schrijf over mijn opgezette keel en andere grieperige verschijnselen-zonder-koorts en dat niessen.

En dan mag je niet komen van het RIVM. Staat in de brief die is meegestuurd bij de oproep.

Ik had in de afgelopen maanden voorafgaand aan de oproep voor vaccinatie getwijfeld of ik het vaccin zou nemen. Maar royaal voordat vorige week de oproep voor de prik kwam, had ik mentaal het vaccin al aangenomen.

En net nu het zover was dat ik het vaccin zou krijgen, had ik al dágen die klachten.

Dus ik deed een Covid-test.

En in overleg met de huisarts nóg één.

Maar de verschijnselen werden erger.

Dus nee! Geen vaccin erin.

‘Niezen is toch gewoon met een z!’ appt ze terug aan mij.

… aan het vaccin kan mijn spellings-black-out volgens mij nu niet liggen…

Erg?

Mwaa … Verschijnselen zijn er gewoon. Bijwerkingen, spelling vergeten … én al dan niet daar een mening over hebben.

Soms is het logisch om wat aan ‘bijwerkingen’ te gaan doen. En andere keren moeten we erom lachen en laten we het gaan.

Wat wijs is voor jou om nu te doen? Dat kun jij alleen in dit moment aanvoelen. Of nog niet weten. En dan ga je intussen iets anders doen.

Toch?

P.S. Wist je dat er twée goeie manieren zijn om niessen te spellen?

1. Niesen en 2. Niezen.

Dit is niet normaal!

Je hebt de nieuwe baan omdat je er geschikt voor bent. Je hebt de potentie, de capaciteiten en de ervaring.

Maar. Je vindt er geen klap aan. 

Om samen te werken met die rakkers die de regels lijken te bepalen.

Om verbouwereerd op je bureaustoel neer te ploffen omdat jouw naam niet is genoemd in een ingediende brief en híj aan de haal gaat met jouw idee.

Dat hij niet thuis geeft als je hem er mee confronteert.

Waar komt dat door?

Je bent een goeierd. Een goeierd die er vanuit gaat dat er wordt samengewerkt. Dat het een geven en nemen is. En niet een eenzijdig gewin. Dat is normaal voor je.

In een nieuwe baan moeten we onze weg nog vinden. De cultuur leren kennen, de ongeschreven wetten aanvoelen. En we willen vooral merken dat we erbij gaan horen. We willen samenwerken, ons wat aanpassen om dan invloed uit te oefenen, toch?

Maar jij hebt intussen al van alles geprobeerd, en je hoort er nog steeds niet bij.

Heb je iets over het hoofd gezien? Is het eerder aan de orde geweest? Had je dit in de gaten moeten hebben?

Je benadert die collega en geeft aan wat je opvalt, wat je vervelend vindt en je luistert. Hij zal het niet meer doen – sorry.

En het gebeurt nóg eens – hij komt met een voorstel – en jij voelt je weer in de hoek zitten.

Blijft dit zo? Zulke verrassingen benemen je de adem.

De lust vergaat je zo. Je ligt er wakker van.

Wat ík zie dat werkt, is uitzoomen. Dan zijn we betere luisteraars en waarnemers. Dan zien we dat we niet kúnnen weten wat voor anderen wel of niet logisch is om te doen. Dus dat we ook niet moeten proberen dat in te vullen. In een nieuwe rol op je werk – maar ook in langlopende samenwerking en huwelijken – heb je dan ineens veel minder last van rakkers die de regels lijken te bepalen.

Wil jij ook minder last hebben van collega’s en anderen die zo anders denken en doen dan jij zo graag zou zien?

Kruiwagen

De vrouw loopt met een kruiwagen vol met schepzand over het grint van haar vaders boerderij. Grint loopt sowieso al lastig. En helemaal met een zware kruiwagen. Vlak langs de sloot.

Het wiel blijft opeens echt steken en de kruiwagen helt over naar rechts. Ze had kunnen loslaten.

Maar ze knijpt de kruiwagen met twee handen stevig vast om hem tegen te houden.

Ze houdt hem niet. De kruiwagen kiepert op het grint, het zand stort deels de sloot in. En zij stort met haar blote benen op het grint. Bloeden! Nog wéken houdt ze korsten op haar benen.

Ja, we weten het wel: het gaat mis als je de signalen om te stoppen negeert.

En negeren doen we omdat het steeds logisch lijkt om door te gaan met doorzetten. Omdat je niet weet hoe je ermee moet stoppen.

Ruik je de vrijheid voorbij je geploeter?

Grumpy?

Een buurman komt langszij, wanneer ik al om half 9 een rondje loop. “Het begint me zó te vervelen met die lock-down,” begon hij. Oeps, zeg ik, nu al zwaar verveeld, zo vroeg? Hij buigt lichtjes bij naar “Ik heb net gehoord over die vaccins van Pfizer … Nederland wachtte op de bijsluiter … en ándere landen wisten het al vanaf de zomer … van intranet gehaald!!” “Waar ik meer mee bezig ben”, zeg ik om de tijd zelf in te vullen tot aan de eerst-mogelijke afslag, “is dat wij in het Westen de vaccins hebben en de rest van de wereld niet.”

Hahaha die buurman spiegelt gedrag dat ik ook wel herken! Dat ik door blijf emmeren in m’n klaagspoor en er stiekem ook nog niet vanaf wil. Dit zien we denk ik vaak: we proberen gemoedelijk mee te doen en er intussen zo snel mogelijk vanaf te komen.

Ik wist in ieder geval niet hoe snel ik die eerst mogelijke afslag ook daadwerkelijk moest nemen. Dag buurman!

Wat herken jijzelf meer? Heb jij last van je inwendige loop of heb je juist last van externe klagers en word je daar zelf grumpy van?

Of laat je klagers die in de buurt zijn maar even fijn in hun eentje en ga je zelf intussen een ommetje?

Mail of bel als je behoefte hebt aan een relaxte blik op je dag.

Dat capuchon-gevoel

Ken je dat capuchon-gevoel?

Ken je dat gevoel?

Het is heel koud vanochtend -1 °C met een gevoelstemperatuur van -4 °C vanwege de wind uit het Oost Zuid Oost. En toch ga ik naar buiten, even wandelen. En ja hoor: koud. Capuchon op.

Mijn hoofd draait naar links en rechts, maar de capuchon blijft recht naar voren blijft staan. Whoop! Een kinderlijk gevoel!

Blij van!

Mij overkomt het opvallend vaak dat ik prettige en leuke en grappige waarnemingen en ingevingen krijg als ik lummel. Wandelen of kunst zien, stofzuigen, poetsen of koken. Of schrijven. Iets doen dat op dat moment wíl. Het doen-zélf is prettig. 

Ga eens na – wanneer had jij dat voor het laatst- zo’n verrassend onbekommerd gevoel? Zo’n geluid dat je verrast? Flow?

Kreeg je er een boost van?

Waarom is dat, denk je?

Wil jij meer van die verrassingen in je leven? Van die kleine ervaringen als draaien in een capuchon? Van die levendige pauzes in je drukke hoofd?

Wat wordt dan meer mogelijk, denk je?

Net uit te houden

Met gele huishoudhandschoenen aan schroef ik het metalen midden-rondje in de wastafel los. Ik wrik de sifon open en steek de schroevendraaier omhoog en sleep zoveel mogelijk onbeduidende smurrie naar buiten. Het bruine water stort erlangs, de emmer in. Het meurt: vies, bijna verrukkelijk, … net uit te houden.

Misschien is het in jouw hoofd nu stinkend vol – tegen het randje van wat je kunt en wilt verdragen. Misschien is het de werkdruk, of iemands verwachtingen of misschien is het een en al verveling.

En jij zou wel willen dat je de bezem door je hoofd kon halen. Zodat je rustig en energiek op jóuw manier kunt werken, creëren en samenwerken.

Zullen wíj dan eens praten?!

# guilty-pleasure #netuittehouden #hoofdvol #rustinjehoofd #energiekenrustig

Tough love

Ik ben echt onder de indruk van wat mensen kunnen!

In #Frontberichten (NPO) zie je vlogberichten van mensen in de zorg of van handhavers. Je houdt je adem in bij die front-ervaringen. Ik ben zo onder de indruk van het meeleven, het afwegen, het duidelijk moeten zijn naar mensen over hoe het ervoor staat. Tough love!

Heb jij dat ook ervaren, tough love?

In het klein ervoer ik ook zo’n kracht om duidelijker te zijn dan ik gemakkelijk vind. Ik heb tegen mijn uit Rusland teruggehaalde zoon gezegd dat hij niet bij ons in huis kon vanwege mogelijke besmetting. En ik heb tegen mijn dochter moeten zeggen dat we haar kindje niet konden komen bekijken en vasthouden omdat dat dat niet veilig is. Tough love vond ik.

Dat ervaar jij denk ik ook! Dat je niet op bezoek kunt bij een dierbare, die je niet alleen wilt laten. Dat je afscheid moet nemen over de telefoon. Dat je geen afscheid kunt nemen.

En we vinden manieren om te doen wat wel kan.

We kunnen de realiteit aan.

Ook al fluctueert ons gevoel daarbij.

Een goeie bescherming gewenst en rust in je hart.

Zo kan het ook …

Zo doet de aalscholver dit … wachten tot het over is

Ik heb wind tegen en ik step sneller dan mijn conditie

Prima!

Ik geniet van mijn verzet tegen hoe het in mijn hoofd is

Doorpakken!

De wind waait de rietpalmen in de sloot, strak in mijn richting

Buigzaam.

Auto’s haasten zich op de provinciale weg links van mij

Ik heb de tijd.

De schaduw van de hoge bomen links van mij ligt strak dwars over de weg

Ik ga ze moeiteloos over.

Met een sprongetje wissel ik het standbeen

Doorsteppen!

Ik zie de aalscholver hoog op de lantaarnpaal met de vleugels wijd uitgespreid

Hoezo?!

Hij kijkt eigenwijs om zich heen terwijl hij zich laat droog waaien

Hij wacht!

Mijn drang valt weg; de onrust imponeert niet meer

Ik sta stil. En wacht.

Herken je dat? Dat ons ongemakkelijke gevoel vanzelf weer overgaat? Ook middenin tegenwind?

Vertel eens! Wat heb jij hier onlangs nog van gezien?

De stand van de Hyacint

Kijk

Die rechtse dwarse loot wil ik graag veranderen

Omhoogduwen

Of afknippen

Want die stoort me

Maar het is te laat

Hij is al uit de bol

Herken je dat? Dat je je geen zorgen wilt maken. Dat je je niet somber wilt voelen? Dat je absoluut wilt dat de situatie anders is? En je doet je stinkende best om je gevoel bij te buigen of af te kappen.

Maar helaas werkt dat maar slecht of kort. Toch?

Ben je benieuwd hoe ook jíj onbezorgder kunt leven, hoe je je ook voelt? Neem contact op jeanet [at] primaella.nl.

Druilerig

Kijk,

deze druilerige plantjes

druilen

zo lang als ze druilen

en ze miepen daar niet over

no sweat

komt goed

Ja, ik zit te druilen

totdat het over is

ik ga niet over

het wannéér

Toch?!

#lekkerluchtig #alsjehetziet #onbekommerd #primaella